Yazı Boyutu : 12 Punto 14 Punto 16 Punto 18 Punto

Em.Albay Bayram GENÇCAN
bgenccan@gmail.com
Bedelli Askerlik
06 Aralık 2011 Salı Saat 13:31

Banka Hesabından Vatan Borcunu Ödeyen Bir Bedellinin Unutulmaz Askerlik Hatırası (Çok acıklı) !!!

Yazı bana ait değildir. Yazıda hicvedilen eleştirel görüşe tamamen katılan beyin ve onay veren vicdan bana aittir.

Sabah 07:30 da kalktım. (Bu askerlik işi hiç güzel değil, sabahın bu saatinde kalkılır mı?)

Babam geceden tembihlemişti, traş ol diye (baktım sakallar tam kirli sakal kıvamında dokunmadım). Annemi askere gidişimi görmek ister diye uyandırayım dedim, tamam oğlum, güle güle kapıyı çekersin dedi, gözlerim doldu.

Evden çıktım, arabaya binecektim ki apartman görevlisi Hikmet efendi ile karşılaştım. Sabah sabah hayırdır dedi. Askere gidiyorum dedim. Gözleri doldu, benim oğlum da Hakkari'de, 6 ayı kaldı, nereye düştün dedi. Aksaray'a gidiyorum dedim. Allah´a emanet ol dedi, gözleri doldu, biran sarılmak istedim ama sonra vazgeçtim. Otoparktan çıkarken arabanın arkasından su döküyordu. Herhalde çamur kalmış tamponda, sağ olasın Hikmet efendi.

 Sabah trafiğinde askerlik şubesine gitmek epey zamanımı aldı. Yolda çok sıkıldım, bu saatte uyanık arkadaşım olmadığı için telefonla da konuşamadım. Her giden söylüyordu, telefon yasak diye, demek böyle oluyormuş.

 Askerlik şubesine geldim. Kapıda elinde silah tutan askere müracaatı nereye yapacağımı sordum, cevap vermedi. Yanında ondan daha büyük olan üniformalı bir abi vardı. Bu sefer ona sordum, gel bakalım böyle dedi, sert birine denk geldim herhalde. Üzerimi aradılar, sonra eliyle bir yeri gösterdi. Benim gibi 3-5 kişi bekliyordu, arkalarına takıldım. Aradan 25-30 dakika geçti. Hala bekliyordum. Demek askerlikte zaman hiç geçmiyormuş. Önümdekilerle konuşayım dedim. Tam önümde hafifi uzun saçlı eleman. Gazeteciymiş. Ülke sorunlarından bahsetmeye başladı. Çok vatansever birine benziyor, bu kadar ilgili olduğuna göre. Tamam dedim. Çok memnun oldum tanıştığıma. Telefonlarımızı verdik birbirimize, askerden sonrada görüşelim istedim. Ne de olsa askerde en yakın arkadaşımdı. Sıra ilerlemeye başlamıştı, tam bana geliyordu ki iri yapı sert görünümlü biri bunlar ne yapıyor burada diye çıkıştı. Müracaatı bekliyorlar komutanım cevabı geldi bankodaki askerden. Burada gürültü yapmasınlar, çıksınlar dışarıda beklesinler diye çıkıştı. İşte dedim komutan bize taktı. Ah ah, sivilde karşıma çıkarsın elbet, ben bunun intikamını almaz mıyım diye içimden söylendim.

Saat 12’ye geliyordu, evraklarımı verdiler. Banka dekontunu getirmemi istediler. Binadan dışarıya çıktım, yemek saatiymiş. Orada duran askerlere midpoint var mı diye sordum, acıkmıştım. Yine cevap vermediler, bu üst devreler yeni askerleri çok eziyorlar.

Her neyse açlığa biraz daha dayanabilirdim. Zaten havada serindi bir an önce banka işini halletmeliydim. Şafak sıkıştırmaya başlamıştı. Bankada sıra beklerken, sevgilimi aradım. Onu çok özlediğimden buradaki zorlu koşullardan bahsettim. Esneyerek sonra konuşalım dedi, beni unutmaya mı başlamıştı ne?

Yine gözlerim doldu, ağlamamak için başımı yukarılara çeviriyordum ki buyurun işlem nedir diye veznedar sordu. Hesabımdan vatan borcu ödeyeceğim dedim. İşlemi yaptı, dekontu verdi, vatan sağ olsun dedim, cevap vermedi.

Tekrar şubeye gittim. Artık ayaklarıma kara sular inmişti. 5 saattir askerliğin kralını yapıyordum. Oradan oraya koştur, aç kaldım zaten. Bir de hava soğuk. Bankodaki askere dekontu verdim. 5 dakika bekle teskereni vereceğiz dedi. Şafak 5 dedim gülerek, o gülmedi. Komutanın odasına çağırdı beni. Komutan al bakalım teskeren dedi. Yarım ağızla vatan size minnettar diye söylendi. Yine gözlerim doldu, vatan sağ olsun diyecektim ki, çıkabilirsin dedi.

Bankonun önünden yavaş yavaş dışarı doğru yürümeye başladım. Artık zaman geçmiyordu, avludan geçip kapıdan dışarı çıkarken son bir kez dönüp arkama baktım. Ne anılarım vardı bu koca nizamiyede. Artık hür generaldim. Koşa koşa evime gitmek istiyordum. Arabama atladım ki telefonum çaldı. Benim kanka okula gelip gelmeyeceğimi soruyordu. Nasıl unutmuştum bunu. Üniversitemin 8’inci senesindeydim, dersler bitmek bilmiyordu. Her ne kadar zorlu bir askerlikten yeni çıkmış olsam da hayata devam etmeliydim. Direksiyonu Yeditepe’ye doğru kırdım. Ve hayatın zorlu basamaklarını tırmanmak için kaldığım yerden devam etmeye yola koyuldum.

 Mr. Mehmet

 

Bu makale toplam 3212 defa okundu.
Bençe en iyisini vede en hayırlısını yaptı.
ahmet eker
yaklaşık 30 yıl önçe askerliğimi yaptım. kışlataki krallara ben ve çoğu arkadaşlarım uşaklık ettik, hala 21. yuzyılda, süngü eğitimi veren kışla personeli, ne katkınız oldu, bu orduya, milletin parasını hal vurup, harman savurdular, hepsini kastetmiyorum ama, geneli böyle, bençe para verip askerlik yapanlar daha büyük hizmet ettiklerine inanıyorum.
21 Mart 2013 Perşembe Saat 00:52
YAZARIN DİĞER YAZILARI
YAZARLAR
ÇOK OKUNAN HABERLER
ŞAİRLERİMİZ
SİTE ANKET
Köyümüzün Öncelikli en önemli sorunu sizce nedir?
Yollar
Cenaze Morgu
Çöp
Kanalizasyon
Şadırvan ve Ortak Tuvaletler
Künye . Reklam . İletişim . RSS   Copyright © 2018 Yeşilalan(Holaysa) Köyü Tanıtım Sitesi
Sitemizdeki yazı, resim ve haberlerin her hakkı saklıdır. İzinsiz kullanılamaz.
Yazılım & Tasarım : Mahmut ÖZDEMİR